AirDroid

Bijzonder leuke app die je gewoon vanuit de market kan installeren en die je vervolgens via een browser geconnecteerd op dezelfde WiFi (dmv een link en paswoord) toegang geeft tot heel wat functies en de data op je android-toestel. Zo kan je contacten bewerken, SMSjes raadplegen en versturen, muziek en foto's down- en uploaden, etc ... ja zelfs apps verwijderen of installeren ...
Zeer leuk en je hoeft geen software op je pc te installeren, alles draait in je browser.
Kan zeker handig zijn, wanneer je een hele tijd aan je pc zit om tussendoor een SMSje vanop de pc te typen bv.
En het ziet er visueel ook zeer mooi uit!
Enige nadeel wat ik zelf heb, is wanneer ik op mijn laptop in de werk-VPN zit, tja, dan zal het niet werken natuurlijk (wordt niet beschouwd als hetzelfde netwerk uiteraard).

Smaakgestoord

Inderdaad mijn smaakzin is volledig verstoord ... blijkbaar een veel voorkomend neveneffect van de geweldige tonsillectomie die men 19 dagen geleden bij mij heeft uitgevoerd.
Nu zal je zeggen, ach er zijn ergere dingen in 't leven ... wel ja, als je zeker bent dat het maar een tijdelijk euvel is en dat je uiteindelijk je smaak terugkrijgt ... nu is het internet niet meteen de meest betrouwbare bron van informatie voor dit soort dingen, maar een kleine zoektocht stelt me alles behalve gerust ... zo lees ik, dat bij sommige mensen het vele maanden geduurd heeft, eer ze hun smaak terug hadden.
Ik zweer het, ik hoop echt dat dit mij niet zal overkomen en al helemaal niet dat het nooit meer goed zou komen.
Het is gewoon vreselijk, niets smaakt echt zoals het zou moeten. Alleen bepaalde zaken zoals cola, mandarijnen, zout, chocolade, zoete snoep, ... smaken sterk genoeg om een herkenning op te roepen. Maar gewoon voedsel geeft een zeer zwakke en onaangename gewaarwording ...
Ik word hier helemaal niet vrolijk van en hoop echt dat dit snel weer voorbij zal gaan, ik wil het me gewoon niet inbeelden hoe het zou moeten zijn om nooit meer een deftige smaakzin terug te krijgen, vreselijk gewoon. De zin om te eten verdwijnt helemaal en je grijpt steeds vaker terug naar die paar dingen (zoals cola) die je nog een beetje kan appreciëren en herkennen ...
Laat ook dit maar snel weer voorbijgaan.

Tonsillectomie

http://nl.wikipedia.org/wiki/Tonsillectomie

Het begon allemaal tijdens de paas-periode 2010. Tijdens één van de tweedaagse meetings van onze afdeling op het werk in Duitsland, begon ik koorts te krijgen. Ik had al een tijdje keelpijn, maar nog niet in extreme mate en daarenboven hadden elk van onze kinderen net een virale infectie achter de rug, dus ik maakte me daar allemaal weinig zorgen over en dacht ook dit zal wel zo passeren. Op de laatste dag van onze meeting-sessie heb ik mij echter na de lunch-break moeten excuseren omdat ik mij te slecht voelde. Aansluitend had ik de rest van de paasvakantie verlof genomen (om met de kinderen door te brengen), dus ik zou het gewoon wat kalmer aan doen en trachten wat te rusten thuis. Na een paar dagen koorts, nam deze af, in tegenstelling tot de keelpijn die maar steeds toenam. Ook raakte mijn keel steeds meer gezwollen, wat het slikken (en eten) verder bemoeilijkte. Een telefoontje naar de huisarts leerde mij dat deze, zoals altijd op zo'n vervelende momenten, natuurlijk ook verlof had. Maw toch nog maar even wachten. Totdat ik op een woensdagmiddag in Plopsa-Indoor Hasselt, zoveel keelpijn had (een pijn die ik tot dan toe nog nooit met die intensiteit gevoeld had) en het slikken van voedsel zo moeilijk werd, dat ik toch maar het besluit nam, onmiddellijk naar een dokter van wacht te trekken. Deze man keek welgeteld 5 seconden in mijn keel om mij vervolgens te zeggen dat het er zo slecht uitzag dat het gewoon slikken van antibiotica volgens hem te traag zou werken, hij stelde voor meteen een specialist te bellen met de vraag of ik de volgende dag reeds in het ziekenhuis zou mogen langskomen, wat kon. Aan mij gaf hij het advies om een koffer mee te nemen, het zou een verblijf van 3-4 dagen worden. Inderdaad een halve week aan de IV-antibiotica later was het abces dat zich op mijn amandelen gevormd had en waardoor op het einde zelfs ademen moeilijk zou worden, voldoende gereduceerd en de pijn eveneens onder controle. Reeds toen gaf de specialist aan dat bij herhaling een verwijdering van de amandelen een betere optie zou zijn ...
De rest van 2010 heb ik geen last meer ondervonden aan mijn keel en ik begon me dan ook opgelucht te voelen, ok, ik had waarschijnlijk te laat naar de dokter (en de antibiotica) gegrepen, maar ja, als je al elke week bij de dokter staat met je kinderen en daar in een aantal gevallen stuit op "virale infectie", dus gewoon uitzieken, dan ren je niet zo snel meer daarheen, zeker niet als het jezelf betreft en de omstandigheden (vakantie) het daarenboven bemoeilijken. Maar goed, ik had mijn les geleerd, als het blijft pijn doen, ook al zakt de koorts, ga naar een dokter.
Maar daarmee is het verhaal nog niet ten einde ... dit jaar in 2011, heb ik vanaf het voorjaar tot nu een 5 à 6 tal keelontstekingen gehad, uiteraard durfde ik niet meer gewoon wachten, dus telkens naar de dokter ... in één op de 3 gevallen was het waarschijnlijk viraal en geraakte het "uitgeziekt" na een lange 2 weken zware keelpijn (niet van het type Strepsil'ke of Orofar'ke, nee Dafalgan of Brufen om de dag op door te komen), in alle andere gevallen moest er ook telkens antibiotica aan te pas komen om de situatie onder controle te krijgen ...
De conclusie liet niet op zich wachten, iedereen (huisarts, specialist en ja ook ikzelf) was het ermee eens, die amandelen van mij was ik beter kwijt dan rijk ... ja, ze vormen een eerste lijns-defensie tegen luchtwegen-infecties en ja, ze hadden mij 35 jaar lang geen problemen bezorgd (voor zover ik wist; ik heb weliswaar al een aantal jaren last van slaapapnoe en daar kunnen deze amandelen ook een oorzaak van zijn).
Maar de vaststelling dat ze enorm groot en daarenboven cryptisch (onregelmatig, wat de kans op infecties verhoogd, in tegenstelling tot gladde amandelen) qua vorm zijn, versterkte deze beslissing.
Iedereen die mijn pad kruiste en aan wie ik vertelde wat mij te wachten stond, reageerde met pijnlijke grimassen, "oe en dat op uwe leeftijd" was één van de meest gehoorde uitspraken.
Tja, veel koop je daar niet voor, je staat ervoor en moet erdoor heen.
2 weken ziekteverlof na een ingreep van een half uurtje, dat leek me overdreven, ik weet nu wel beter.
De ingreep zelf gebeurde uiteraard onder volledige narcose. Het ontwaken op de recovery werd snel gevolgd door een zeer vervelende spuit in mijn rechterbeen, waarna ze om de 5 à 10 minuten mij kwamen vragen hoeveel pijn ik had op een schaal van 0 tot 10, blijkbaar gaf ik 4 keer een fout antwoord, gevolgd door een spuitje pijnstiller. Eens stabiel (ook qua pijn), werd ik naar mijn kamer gebracht. De eerste 24 uur ben je redelijk suf van alle medicatie, het doet pijn maar de pijn wordt onder controle gehouden. De voeding is koud en vloeibaar. Na een nacht en een dag observatie mag je naar huis om gedurende een tweetal dagen ongeveer hetzelfde ritueel thuis verder te zetten, zijnde koud en vloeibaar eten (weinig), pijnstillers (veel) en rusten.
Ik had voorschriften voor Dafalgan forte (1g) en Voltaren 100 (suppo), ja dat laatste was ook niet zo aangenaam 2x per dag een suppo opsteken, ik ken leukere hobby's ... en ze hadden mij ook nog druppels Tramadol uit het ziekenhuis meegegeven, een veel krachtigere pijnstiller die ik daar had gekregen. Die laatste heb ik initieel wel wat genomen, maar ben ik vrij snel mee gestopt, je wordt er namelijk erg suf van (en draaierig als je niet blijft plat liggen) en ik werd er na een tijdje ook gewoon kotsmisselijk van (letterlijk), een beetje het gevoel wat je kan hebben als je veel te veel gedronken hebt en het gevoel krijgt dat de kamer begint te draaien, maar dan anders (en nog erger).
Daarna moet je stilaan normale (zachte) voeding eten, de eerste dag lijkt dan nog wel te gaan, als is de pijn bij het slikken wel intens (zelfs als je net daarvoor nog pijnstillers hebt genomen). Het slechte nieuws is dat die pijn niet afneemt, maar alleen toeneemt om enkele dagen later tot een maximum te komen, bij mij was dat op dinsdag (operatie had plaats de donderdag-middag ervoor), normaal is dat pas na een week ...
Die dag heb ik niks kunnen eten, maximaal pijnstillers genomen en het leek alsof alle zenuwbanen in de buurt van mijn keel in brand stonden, elke zenuw van elke tand, mijn hele kaak, mijn hoofd en mijn keel, alles deed pijn. Een bijzondere ervaring.
De dag erna, woensdag had ik controle en voelde ik mij voor het eerst sinds de operatie eigenlijk best wel goed, ik at redelijk (nog steeds kleuterporties, maar goed) en bij de controle zag alles er goed uit, ik was optimistisch en dacht, vanaf nu kan het alleen maar beter worden.
Dat viel tegen, de dagen erop deed het eten weer meer pijn, had ik nood aan meer pijnstillers en ik begon mij af te vragen, wanneer ga ik me nu eindelijk beter voelen. Daarenboven ben je alle smaak kwijt vanaf het moment van de ingreep, in je keel zit immers een open wonde en die geeft allerhande smaken en geuren af die onaangenaam zijn en al de rest blokkeren. Eten interesseert je dan ook totaal niet en het slikken doet nog altijd pijn. Maar goed, het moet voor het herstel, dus je probeert en wanneer het te pijnlijk wordt, schakel je over op een portie vanille-ijs die je ondertussen al kotsbeu geworden bent (wegens dagelijks op het menu).
Afijn, ik hield braaf vol en hoopte dat ik mijn dosis pijnstiller toch stilaan zou kunnen afbouwen ...
Zondagavond laat kreeg ik wat last van "dikke slijmen" in mijn keel of zo voelde het toch ... zoals gezegd heb je eigenlijk een soort open wonde in je keel, dus krijg je eigenlijk ook heel de tijd vieze slijmen daarvan ... dit keer was het echter iets anders, waar men mij niet helemaal voor had gewaarschuwd ...
Blijkbaar (zo vertelde men mij nadien op de dienst Spoed van het ziekenhuis) is het niet ongewoon dat een 10-tal dagen na de ingreep een aantal van de bloedstolsels in de keel week beginnen worden en loskomen, dit creëert uiteraard nieuwe wondjes en dus ook bloedingen ... dat wist ik echter toen nog niet ...
Het enige wat de specialist mij van in het begin had uitgelegd was dat bloedingen zich kunnen voordoen en dat ik zo'n geval het best is om op ijs te zuigen en een ijs-pack op de keel te leggen en te wachten tot de bloeding stopt, indien dit niet gebeurt ga je naar de dienst Spoedgevallen ...
Nu had ik zoiets eventueel verwacht tot enkele dagen na de ingreep, niet meer na 10 dagen, dus was ik toch wat ongerust en belde de dokter van wacht voor advies, die gaf min of meer hetzelfde advies, dus probeerde ik het ...
Na een uurtje leek de eerst bloeding onder controle, dus probeerde ik wat te slapen (niet makkelijk als je je voortdurend afvraagt of je niet aan het bloeden bent in je keel) ... na een tijdje had ik een rare smaak, deed het licht aan en jawel, opnieuw een bloeding ... ok, ik bleef koelbloedig en herhaalde de procedure ...
Tweede poging tot slaap, na een half uur, opnieuw wakker, weer bloed, ok, dit kon niet meer, de schoonmoeder opgebeld om te komen babysitten (om 2u 's nachts, de kinderen sliepen dan wel, we konden ze moeilijk alleen achter laten) en wij vervolgens richting spoed, daar was men niet echt verbaasd ...
Voor de zekerheid staken ze een infuus (ook om bloed af te nemen voor analyse (stolling)), waarbij ik misselijk werd en mijn volledige maaginhoud die 100% uit onverteerd bloed bestond, prijs gaf ...
Na een uurtje observatie en aanvulling van mijn vocht via infuus, waren de bloedingen dan toch gestopt
en was ik een groot deel van mijn bloedstolsels kwijt en konden we terug huiswaarts keren om verder te slapen ...
Dit laatste was eigenlijk het minst erge van heel mijn avontuur (fysiek dan), maar mentaal ben ik daar dus helemaal niet goed van, liggen bloeden in je keel tot je maag volzit en daar misselijk van wordt om je eigen bloed over te geven, is iets wat ik niemand toewens. Ik voel mij daar nog altijd niet goed van en zit voor het slapengaan een kwartier lang mijn kussensloop te checken op bloedvlekken ... ach ja, ook dit zal wel passeren hé ...
Ondertussen is de pijn serieus gezakt, ik heb gisteren nog maar 1 Dafalgan genomen en vandaag nog zelfs geen, ik voel het nog wel bij het slikken, maar hoe sneller ik van die rotzooi af ben, hoe liever ...
En nu ga ik verder rusten ...

so far no reason to root the Nexus S

As explained before, I needed to root my Hero, if only to have enough room for apps (by moving them to an ext partition on the SD-card), but also to be able to use ProxyDroid or ASProxy to connect to the enterprise WiFi by proxy ...
Now, I know rooting a device is hardly brainsurgery, but with a brand new device there's always that "ooh, do I need to void my warranty so early in this product's lifecycle"-type feeling ... so unless we need it, we don't.
And I'm hoping that with Ice-Cream Sandwich coming soon, I won't need root-access on this device, because everything will be the way I want it to be (might be wishful thinking, I know).
Actually the main issue of space on my phone, is no issue with the Nexus S, I have plenty of it ...
And for the time being, I can live with this proxy work-around: http://androidproxy.blogspot.com/
But I'm hoping that Android 4.0 will even relieve me of the need to have an additional browser, because since 3.1 there is support for HTTP proxy for each connected Wi-Fi access point ...
No reason to root the Nexus S, so far. (But if we really need to, we can ofcourse, it's not even that hard or tricky, but you know, in theory at least, the warranty ...)

Google Nexus S by Samsung

Ok, eindelijk kunnen we stoppen met zagen over welke smartphone mijn HTC Hero opvolgt, het is de Nexus S geworden.

Waarom dit toestel en geen Samsung Galaxy Nexus (de laatste nieuwe die vorige week werd voorgesteld en pas volgende maand verwacht wordt) of de alom geroemde Samsung Galaxy SII of de iPhone 4S?
Wel in de eerste plaats omwille van de prijs, ik ben daar eerlijk in, voor mij is een telefoon een verbruiksgoed wat je ongeveer een 2-tal jaar gebruikt en wat daarna aan vervanging toe is en ik wil de kost op jaarbasis van zoiets beperkt houden. Even heb ik geprobeerd om mezelf te overtuigen dat je omwille van de strategie die Apple voert (namelijk het constant hoog houden van hun prijzen, zelfs bij de oudere modellen), dit ook kan realiseren door je toestel na gebruik 2e-hands aan een hogere prijs door te verkopen (best dan zelfs iedere keer onmiddellijk bij het uitkomen van een nieuw model). Feit blijft dat je wel eerst dat geld (een hele hoop ervan) op tafel moet leggen. En uiteindelijk stelde ik mij de vraag wat een iPhone of iOS mij meer te bieden heeft dan Android. Ik ken onvoldoende van iOS om daar eigenlijk een zeer gefundeerd antwoord op te geven. Mijn ervaring met Android leert me echter dat ik daar zowat alles mee kan, wat ik met een smartphone wil doen en dat dit prima werkt (zeker op een sneller toestel). Bij de tabletten is de situatie totaal anders, zo'n toestel is typisch gemaakt om content op te consumeren en die content blijft behoorlijk achter bij Android, daar zou ik dan ook iedereen een iPad 2 (of binnenkort 3) voor aanbevelen en die zijn (in basis-versie) niet eens zo prijzig. Maar voor een smartphone heb je ook bij Android alle Apps die je normaal gezien wil hebben/nodig hebt (in mijn geval toch) en ik heb verder ook geen andere Apple producten in huis, dus ook wat dat betreft is er geen voordeel aan een iPhone in mijn specifiek geval.
Tenslotte ziet de nieuwe Android 4.0 Ice-Cream Sandwich er behoorlijk gelikt uit en van de Nexus S weten we dat deze hier ook van voorzien zal worden in de komende maanden, dat in combinatie met zijn zeer lage prijs tegenwoordig (zowat de helft van de oorspronkelijke introductieprijs) en het feit dat hij nog altijd zeer goede hardware-specificaties bezit, heeft voor mij de doorslag gegeven.
Was de Hero dan al aan vervanging toe, hoor ik u denken, wel ja, het toestel is bijna 2 jaar oud en werd intensief gebruikt, met name de connectie van de headset deed het niet meer naar behoren (veel gekraak, onafhankelijk van het gebruikte oortje zelf), wat een probleem is voor mij, aangezien dit ook mijn werk-telefoon is en ik hier dus zeer veel moet bellen. Ja, ik gebruik 'm ook als telefoon. Alle andere nadelen van deze oudere smartphone had ik grotendeels kunnen omzeilen, zoals in eerdere posts reeds aangehaald, behalve dan natuurlijk de snelheid ervan, die bleef laag. Te laag om een toestel te vervangen op zich niet, maar in combinatie met het headset-probleem ...

En ben ik er tevreden over? Wel ik heb 'm nog maar 24u in huis, dus het is nog te vroeg om daar veel over te kunnen zeggen, maar hij beantwoord in ieder geval aan al mijn verwachtingen tot nu toe.
Ook ben ik zeer blij met het formaat, dit 4" scherm is eigenlijk ideaal voor mijn wat grotere handen, al stel ik mij wel vragen bij de trend naar nog steeds grotere schermen, volgens mij zit dit toch al wel aardig in de buurt van de optimale grootte voor een telefoon.
Of ik met de batterij zal kunnen leven, zal nog moeten blijken ... er zit een 1500mAh exemplaar standaard in en die zal nipt zijn bij zeer lange werkdagen. Ik heb echter geen zin meer in zo'n lelijke dubbele batterij, dus misschien moet ik dan maar de gewoonte aankweken om tussendoor eens wat bij te laden (meestal lukt dat toch wel) en op normale dagen lijkt mij de capaciteit zelfs zo voldoende ...
Afijn, ik zal nog wel eens terugkomen met wat meer feedback eens ik hem wat langer heb kunnen bezigen ...

New Stable version of CyanogenMod 7.1: first impressions on HTC Hero

Yesterday a new stable version (7.1) of CyanogenMod was officially released for a long list of devices, including my ancient HTC Hero. Now, I'm not the kind of person that needs to have the latest version of everything the whole time, not at all ... in fact I'm typing this on a PC running Vista ... but as I was extremely happy with CM6.1, I was curious to find out how 7.1 would compare to that ... I dreaded the prospect of reinstalling everything again, so I decided to try and only wipe the Dalvik Cache, flash the new ROM and mount the ext3 partition on my SD-card again (using Link2SD) and indeed, everything seems to work fine.

I have only been running it since last night, so these are only first impressions ...
Overall I would say it does feel stable and apps are running well, I have not yet come across any problems or Forced Closes anywhere.
The main negative points so far seem to be:
- less storage space left: this ROM is bigger then 6.1; which is logical Gingerbread (the base for 7.1) takes up more room then Froyo (base for 6.1)
- more sluggish response from the Launcher (I had the same widgets and screen icons on my home screen and you can visibly see it takes longer to redraw those now); this is probably confirming what I had read before that the lack of speed of the HTC Hero, means that running Gingerbread on this device is stretching it at its limits ... I'll remove some of the widgets (to be honest, I don't really use that many of them, they just look nice) and see if I can live with the speed then ...
I was surprised however to see that in most apps (I don't play games on my Hero) I didn't notice any negative impact on speed (so far), which is really the main thing.
- battery drainage: this is always one of the more important topics ... on the 6.1 I had the impression this was improved compared to the stock 2.1 HTC Hero ROM, so much that I even retested the original battery, to find out it still couldn't handle my heavy duty usage and end up going back to my Chinese double capacity battery.
As I mentioned, I have only been using the ROM for a few hours last night, then recharged during the night and have been using it again since this morning, so it's way too soon for any definitive conclusions on this, but the 7.1 does seem to soak up more power ... if so, this might be another reason to go back to 6.1 (depending on how bad it is) ...


To conclude: it's too soon to judge the new CM7.1 for Hero, you can expect my feedback on that in a week or so ... it does work well, however I'm already having some concerns, mainly regarding speed impact (on this older device) and battery drain. For me having Gingerbread is not a must at all, Froyo is more than enough for me, so I might be downgrading again to CM6.1 as I have been really happy using that one! Anyway, still I send out a big thanks to all the people contributing  to CyanogenMod, not only do they create a superior ROM to what most company's provide, but also they keep the older devices alive, thanks for that and keep up the good work!


UPDATE: I had to stop testing CM7.1 as I encountered problems with the phone functionality ... yes, indeed this thing also needs to work properly as a phone (something we tend to forget sometimes) ... not sure if it's the ROM itself or only the radio used here or the fact that I only wiped the Dalvik cache when installing it ... anyway, I couldn't continue like this, I need my phone for work, so as we speak CM6.1 is being reinstalled now ... it was fun while it lasted, but as I mentioned earlier, there's nothing that Gingerbread offers that I need to have on this device, so I'm more than happy to go back to Froyo ...


UPDATE2: Ouch, this has been more complicated then I wanted it to be ... I got into a bootloop, only to find out later different versions of the Bootloader are used for CM 6.x and 7.x so you need to reflash that one first ... too late now, no recovery anymore, only HBOOT ...
Fortunately I keep all the original RUU files on my HD and you can extract the HEROIMG.ZIP from that (start the program and look for in in a temp folder, it's called ROM.zip), rename it and copy to SD and then flash back to stock ROM ... so that's where we are now, for now I'll just use it as such, when I have the time for it, I'll root it again and get the backup back up ... 
I do want to go back to CM 6.1 (Froyo) not to 2.1 ...

Homebrewing Weekend

Wie mij kent, weet dat bier altijd al één van mijn passies geweest is ...
Het eerste wat ik mij m.b.t. bier kan herinneren is dat ik rond de leeftijd van twaalf jaar eens met de Landelijke Gilde samen met mijn ouders en oa mijn neef (hij die eigenlijk de zoon van mijn nicht is, maar da's te lang om uit te spreken en nee, da's geen achterneef, zoek het maar eens op, mijn zonen zijn achterneven van hem) op bezoek gingen bij de brouwerij van Hoegaarden, in lang vervlogen tijden toen de helaas dit jaar ter ziele gegane Pierre Celis daar nog de plak zwaaide. Ik herinner er mij vanalles van (oude vrouw vals gebit kwijt en sneeuwballen gevecht buiten met lokale jeugd), maar niet meer welke bieren ik daar toen precies geproefd heb en hoe die smaakten.
Daarna is echter mijn interesse voor bier alleen maar toegenomen, om uiteraard tot volle expressie te komen vele jaren later tijdens mijn studententijd in Leuven. Daar pleegden we regelmatig een raid op de Colruyt of een lokale drankenhandelaar om een voorraad voor onze keuken aan te leggen en werden in diezelfde keuken torens lege PET-flessen gevuld met kroonkurken, hadden we via een katrolsysteem steeds een tsjoepentrekker centraal boven de keukentafel ter beschikking (met dank aan Tim - hieronder te zien op de foto links van mij).

De voorraad nog eens goed bijgevuld destijds op Dodoens 0B (Groenveld).

Ook werden er maandelijks statistieken van ieders verbruik (alleen wat ter plaatse geconsumeerd werd) uitgehangen ...

Let op de mooie Excel-grafieken onder het PALM-doekje ...

We organiseerden een bierproefavond voor ons kot inclusief bier recht van de brouwer en een boekje met uitleg over alle bieren. Ook was ik een enthousiast deelnemer aan allerhande cantussen en andere bier gerelateerde activiteiten (op 't Boerenkot vaak aan Palm gekoppeld).
Maar niet alleen het degusteren interesseert mij, nee ook de productie, naast een hele reeks brouwerij bezoeken, volgde ik dan ook in mijn laatste ingenieursjaar het vak "Technologie der brouwerijen" van de befaamde professor Freddy Delvaux. Ik heb zelfs in dat laatste jaar eens gesolliciteerd bij een brouwerij, maar het is nooit iets geworden en mijn professionele weg is een andere richting uitgegaan ...
De passie voor het bier zal echter nooit weggaan en toen zich dan ook de mogelijkheid aandiende om eens zelf op kleine schaal aan het brouwen te slaan, heb ik dan ook niet lang moeten twijfelen en jawel, dit weekend is het zover ... ik kijk er al lang naar uit!